Psycholog, Psychologia, Psychologia pracy

    Zaburzenia związane z alkoholem wg DSM IV:
-    303.90 – Uzależnienie od alkoholu
-    305.00 – Nadużywanie alkoholu
-    303.00 – Zatrucie alkoholem
-    291.81 – Zespół odstawienia alkoholu
-    291.9 – Zaburzenia związane z alkoholem niewyspecyfikowane gdzie indziej

Kryteria uzależnienia od alkoholu wg DSM IV:
Aby zdiagnozować nadmierne spożywanie alkoholu, które może doprowadzić do fizycznego i psychicznego wyniszczenia, należy sprawdzić, czy w ciągu ostatnich 12 miesięcy wystąpiły minimum trzy z podanych poniżej objawów:
1.    Wzrost tolerancji na alkohol, przy czym tolerancja rozumiana jest jako:
    -    potrzeba zwiększonej (niż pierwotnie) dawki alkoholu by uzyskać stan „rauszu”/upojenia alkoholowego
    -    znacznie słabsze działanie dawki, która wcześniej wystarczała do intoksykacji (upojenia)
2.    Objawy głodu alkoholowego:
    -    charakterystyczne objawy związane z brakiem alkoholu,
    -    substancja o podobnym działaniu jest przyjmowana, aby ulżyć objawom głodu alkoholowego
3.    Alkohol jest przyjmowany w większej ilości lub przez dłuższy okres czasu, niż osoba pierwotnie zamierzała (brak wolicjonalnej kontroli nad przyjmowaniem substancji).
4.    Występuje pragnienie i/lub nieskuteczne próby odstawienia alkoholu lub kontrolowania ilości/czasu jego spożywania.
5.    Duża ilość czasu jest przeznaczana na czynności związane ze zdobywaniem alkoholu, jego spożywaniem lub dochodzenia do siebie/leczeniem jego skutków.
6.    Ważne sprawy zawodowe, rekreacyjne (np. hobby) lub społeczne (np. utrzymywanie kontaktów towarzyskich) są zaniedbane/porzucone z powodu alkoholu.
7.    Picie utrzymuje się, pomimo świadomości, jak wielkie i trwałe szkody psychiczne i fizyczne są spowodowane lub pogłębiane przez alkohol.

    Tolerancja na alkohol
    Tolerancja na alkohol oznacza fizyczne oraz psychologiczną zależność od alkoholu i stanowi czynnik pogłębiający chorobę. Alkohol działa na system nerwowy jak środek uspokajający (np. barbiturany) prowadząc do stopniowego uzależniania się od jego przyjmowania, aż do momentu utraty kontroli nad organizmem.
    U osób z niskim ryzykiem uzależnienia (patrz: Wprowadzenie…) mózg „nie lubi” (nie adaptuje się łatwo do) obecności alkoholu, w przeciwieństwie do osób, u których ryzyko to jest duże. Oznacza to, iż tolerancja nie jest problemem silnej woli, lecz fizycznej strony jednostki. Brak tolerancji objawia się poprzez zaburzenia nastroju (przeważnie obniżony lub zmienny nastrój), bólem głowy, mdłościami/wymiotowaniem i ogólnie złym samopoczuciem osoby pijącej alkohol, a dalsze picie tylko pogłębia te „niedogodności” (jest to swojego rodzaju system obronny organizmu, który – niestety z jakiś powodów – u pewnych osób szwankuje). Natomiast kiedy alkohol jest wydalany wraca dobre samopoczucie, tak więc osoby te zazwyczaj nie piją na umór. Natomiast alkoholicy czują się lepiej, kiedy poziom alkoholu jest wyższy, co stanowi dla mózgu sygnał, aby jeszcze zwiększyć przyjmowaną dawkę.
    Dlatego należy pamiętać, iż tolerancja (lub jej brak) jest zapisana w genach i wpływa na pozytywną (negatywną) reakcję naszego mózgu w odpowiedzi na alkohol, co zwiększa (zmniejsza) ryzyko rozwinięcia choroby alkoholowej. Jednakże nie można powiedzieć, że to „geny są winne”. Wprawdzie one stwarzają pewne ryzyko w kontekście alkoholu, ale to, czy rozwiniemy ten niechciany „potencjał” zależy przede wszystkim od jednostki.

(2006). Symptoms of Alkoholism. PsychCentral

PSYCHOLOG