 |
|
| psychologuczelniewspółpracalinkimedia |
|
|
Napady wilczego głodu (BED)
Każdy z nas zna tzw. syndrom chrupka kukurydzianego – kiedy zjesz pierwszy kawałek, dłoń automatycznie sięga po następny, za nim następny, i jeszcze kolejny. W zasadzie zachowanie to można spotkać przy każdego rodzaju chipsach, słodyczach czy papierosach i narkotykach (przy czym okres pomiędzy „przyjmowaniem” kolejnego kolejnego chipsa/cukierka/papierosa/działki narkotyku może być różny – od kilku sekund do kilku dni).
Podobny mechanizm działa w trakcie napadów „wilczego głodu”, czyli niekontrolowalnego obżarstwa (dosł. szał jedzenia, ang. Binge Eating Disorder). Jest to prawdopodobnie jedno z najbardziej rozpowszechnionych zaburzeń związanych z odżywianiem, niestety – wciąż bardzo słabo poznane.
Jest ono bardzo podobne do uzależnienia – myśli chorego są obsesyjnie skupione na jedzeniu, odczuwany jest silny przymus jedzenia, za którym następuje poczucie winy i niepokoju.
Dopiero niedawno neuronaukowcy zidentyfikowali w mózgu substancje biorące udział w powstawaniu uczucia głodu oraz sytości, co jest milowym krokiem w kierunku stworzenia jasnego obrazu mechanizmu powstawania zaburzeń na tle jedzenia (w tym niekontrolowanego obżerania się), ich przyczyn czy otyłości jako takiej. Dzięki temu będzie można poznać skuteczne metody leczenia tych zaburzeń.
Ponieważ od czasu do czasu każdemu z nas zdarzają się epizody przejadania się (bądź nawykowe spożywanie nadmiernych ilości jedzenia), lekarze ciągle zastanawiają się nad uściśleniem kryteriów diagnostycznych BED. Jednakże istnieje zgodność co do poniższych: - Częste epizody jedzenia w ilościach, które inni określiliby jako nadmierne/olbrzymie.
- Częste uczcie utraty kontroli nad tym co i w jakiej ilości jest spożywanie. - Kilka z poniższych: Spożywanie jedzenia jest gwałtowne („pochłanianie” pożywienia). Jedzenie aż do nieprzyjemnego uczucia przesytu. Spożywanie olbrzymich ilości jedzenia, nawet w sytuacji nieodczuwania głodu. Jedzenie w samotności z powodu zażenowania ilością spożywanego jedzenia. Uczucie wstrętu, winy lub obniżenie nastroju (aż do depresji) po epizodzie przejedzenia się. Epizody przejadania występują także w zaburzeniu bulimia nervosa. Jakkolwiek bulimik regularnie stara się „oczyszczać” (wymioty, środki przeczyszczające i moczopędne, lewatywy etc.), pościć (minimum 24 godziny) bądź aktywnie (przez ponad godzinne wycieńczające ćwiczenia fizyczne) zwalczać następstwa przejedzenia. Jednakże aktywności te mogą mieć niebezpieczne następstwa. |
| design by: agencja interaktywna thirtyfingers.com |