Osoby cierpiące na bulimię robią dwie rzeczy. Po pierwsze – jedzą. Szybko, łapczywie, dużo (zbyt dużo) i bez udziału woli. Po drugie – usilnie starają się pozbyć tego, co przed momentem zjedli.
W krótkim czasie bulimik potrafi „pochłonąć” niesamowite ilości jedzenia, znacznie większe, niż osoba bez zaburzenia w tym samym okresie czasu. Ponadto tracą kontrolę nad tym co i w jakiej ilości jedzą – nie potrafią przerwać, póki wszystko nie zniknie. Następnie, aby pozbyć się nadmiaru niepotrzebnego jedzenia, osoba stara się zwymiotować lub w inny sposób (np. za pomocą środków medycznych) „wyrzucić” z siebie bądź spalić nadliczbowe kalorie. Czasem po takim napadzie obżarstwa chory głodzi się przez kilka dni lub intensywnie ćwiczy.
W przeciwieństwie do anorektyków, bulimia nie można łatwo zidentyfikować poprzez wygląd lub wagę (choć ta może wyraźnie się wahać), a nawet poprzez zachowania związane z jedeniem w „sytuacjach publicznych, czyli w trakcie kontaktów społecznych (wspólny posiłek czy wyjście do restauracji).
Z tego powodu, a także z poczucia wstydu, bulimicy, starannie tuszując dowody swoich „zbrodni”, mogą cierpieć na to zaburzenie przez dłuższy okres czasu bez wzbudzania podejrzeń otoczenia.
Zazwyczaj osoby z bulimią są skoncentrowane na swojej wadze i często poddają się różnym dietom. Samoocenę opierają na swoim wyglądzie, który staje się wyrocznią dobrego bądź złego samopoczucia.
Symptomy Bulimii Nervosa:
Bulimia jest zdiagnozowana, gdy napady nieopanowanego głody zdarzyły się minimum 2 razy w miesiący przez minimum 3 miesiące. Okres obżarstwa charakteryzuje się:
-Jedzenie odbywa się w określonym przedziale czasowym (do 2 godzin), podczas którego ilość przyjmowanego jedzenia jest znacząco większa niż u osoby niezaburzonej (w przeciągu takiego samego czasu i w podobnych okolicznościach).
-Podczas okresów „wilczego głodu” wytępuje poczucie braku konroli nad ilością spożywanego jedzenia.
-Ponadto osoby z bulimią aktywnie starają się zapobiegać przybieraniu na wadze poprzez: prowokowanie wymiotów, zbyt częste stosowanie lewatywy, środków przeczyszczających i moczopędnych oraz innych środków farmaceutycznych, poszczenie bądź uprawianie intensywnych ćwiczeń.
-Samoocena bulimika bezpośrednio zależy od wagi, a także od wyglądu.
Bulimia nervosa jest diagnozowana wówczas, gdy zostanie wykluczona anorexia nervosa.
Typy Bulimii Nervosa:
-Typ z zachowaniami “oczyszczającymi” – osoba regularnie wywołuje wymioty bądź stosuje środki medyczne.
-Typ bez zachowań „oczyszczających” – osoba wykazuje inne zaburzone zachowania, takie jak poszczenie bądź nadmiernie intensywne ćwiczenia, okazjonalnie tylko wywołując wymioty bądź stosując środki medyczne.